Rozdział 1

W całym pomieszczeniu pobrzękiwały cicho słowa piosenki „Tok tok tok”. Moja urocza sukienka pięknie komponowała się ze stylem pomieszczenia w jakim się znajdowałam. Sięgnęłam po malutki kieliszek stojący na brzegu stołu. Nalałam do niego sok pomarańczowy i szybko się napiłam.  Każdy, nawet najmniejszy kieliszek był ozdobiony złotymi koralikami i innymi świecidełkami. Idealnie. Wszystko, co do ostatniego szczegółu, idealne.

-Gdzie jest nasza kochana solenizantka?- Mary, moja kuzynka weszła do salonu z promiennym uśmiechem. Piękne, białe zęby widać było u niej z daleka. Podziwiałam ją dziś jeszcze bardziej, ponieważ rozpuściła złote włosy i odrobinę pokręciła, co doskonale harmonizowało z jej jasno czerwoną, letnią sukienką.

-Ciocia Ayla jest jeszcze w holu, wita gości i przyjmuje prezenty. Usiądź kochana. Mam Twoją książkę, którą pożyczyłam w zeszłym miesiącu- starałam się być bardzo uprzejma.

-Już ją przeczytałaś? Ona miała chyba z 500 stron!- na jej twarzy pojawił się uśmiech zazdrości. Przynajmniej ja tak zauważyłam.

-Dokładniej 486, przeczytałam ją wczoraj. Wcześniej jakoś nie miałam czasu- powiedziałam.

Do naszej rozmowy dosiadł się chłopak Marysi. Zawsze przypominał mi z jednej strony skrzata, ale dlatego, że był wysoki to urodę miał raczej jak... wysoki krasnolud. Za dużo fantastyki się ostatnio naczytałam.

-Witajcie, drogie panie. Ile lat kończy w tym roku pani Ayla?-zapytał.

-48. Napijesz się czegoś Mateuszu? Za chwilę będzie tort- odpowiedziałam i włożyłam rękę do kieszeni w poszukiwaniu telefonu. Nie było go. Kurcze.

-Nie, dziękuję. Oh, jak czas szybko leci- odparł. To akurat było trafne. Serio, czuję jakbym zaledwie wczoraj bawiła się w piaskownicy z o cztery lata starszą Mary. A to przecież wczoraj miałam urodziny o których wszyscy zapomnieli.  No może nie wszyscy, moja przyjaciółka Maggie, ciocia Alya, moja mama i siostra pamiętały. Najlepsze jest to, że na Facebooku ustawiłam swoje urodziny na 2 września i w tedy większość osób składała mi życzenia, a wczoraj był 16 kwietnia.

-Kelly, przynieś tort!- powrót do rzeczywistości.

-Już idę mamo! –krzyknęłam w stronę kuchni.

Salon był pięknie urządzony, lecz kuchnia wyglądała jak pobojowisko. Na ścianach było pełno lukru, wszędzie porozrzucane narzędzia kuchenne, a na stole tort. Biały, polany różowym lukrem z dużą ilością owoców.

-Weź jeszcze to- wskazała na racę.

Zrobiłam to, co mi kazała i wolno szłam z tortem przez pokój. Wszyscy śpiewali "Sto lat", a ciocia z wielkim uśmiechem stała na środku. Gości przybyło znacznie więcej niż myślałam.

Gdy wszyscy wzięli już po kawałku tortu, Mary podeszła do mnie i powiedziała:

-Zaprosiłam kilku gości ze trony ojca ciotki. Nie obrazisz się? 

Z tortem w buzi pokręciłam głową. Tych gości było trochę więcej niż kilku. Połowy z nich w ogóle nie znałam, ale oni chyba nie byli nawet ze mną spokrewnieni. Rozejrzałam się po pokoju i zauważyłam chłopaka, na o oko w moim wieku, który ciągle na mnie spoglądał. Brunet, niebieskie oczy, tak jak wszyscy w garniturze. Serce mi odrobinę podskoczyło. Nigdy na widok ładnego chłopaka tak nie reaguję, dlatego się zaskoczyłam. 

-Stoisz tutaj sama, a ja muszę iść do Mateusza, więc może Cię z kimś poznam? O! Może ten, niebieskooki brunet? Syn kuzyna ojca cioci Ayli- zmarszczyłam brwi- Ojciec cioci ma kuzyna, a on ma syna. Tym synem jest on.

Jakby tak pomyśleć, on  jest od strony ojca ciotki i to od jego kuzyna, a ja jestem od strony jej mamy. Ciocia jet kuzynką mojej mamy, więc chyba nie jesteśmy rodziną, a jak już, to nie bliską. 

-James! Podejdź tu na chwilę!-krzyknęła w stronę chłopaka. Ja ją zabiję. Jak ja ją zaraz zabiję.

Chłopak szedł w naszą stronę. Wciąż tylko patrzył się na mnie. Miał bardzo tajemniczy wyraz twarzy. Jego włosy odstawały na wszystkie strony.Świetnie wyglądał. A ja dobrze wyglądam?! 

(to ja, tylko miałam włosy do pasa)

-Zabiję Cię, Mary!- powiedziałam trochę głośniej niż szeptem. Chłopak stał koło nas i się lekko uśmiechnął, dlatego, że pewnie mnie usłyszał. 

-Chciałabym Ci przedstawić moją kuzynkę, Kelly Rosanne (Keli Rouzan). Kelly, to jest James Jankins (Dżejms Dżankins). Stoicie ciągle w kątach, poznajcie się! Ja już muszę iść, Mateusz na mnie czeka. Pa!- Odwróciła się na pięcie i odeszła z wielkim uśmiechem.

Patrzyłam jak odchodzi zostawiając mnie samą z nim. Ja (stojąca jak słup soli, patrząca się na jego piękne, niebieskie oczy), on i moje myśli samobójcze.

-Ym, cześć. Zack Jankins-powiedział z wielkim uśmiechem i podał mi rękę.

-Cześć-uścisnęłam jego dłoń- ja jeszcze nie zdążyłam wymyślić sobie nowego imienia.

Jego uśmiech był przepiękny. Zachichotał.

-Fajne przyjęcie- chociaż on docenił mój trud.

-Dzięki.

Spojrzał się na mój prawy nadgarstek, na którym była malutka gwiazdka.

-Mam to od dziecka. Próbowałam to zmyć, ale nie dało się- wyjaśniłam.

Podniósł lewą rękę i pokazał mi swój nadgarstek. Na nim była identyczna gwiazdka, co u mnie.

-Ja też. 

Zbliżył swoją rękę do mojej tak, że nasze nadgarstki się dotykały. Obie gwiazdki stały się wyraźniejsze.

-Musimy o tym porozmawiać. Ile masz lat?- tym razem wzrok skierował ku moim oczom.

-Em.. 15-odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

-Kiedy miałaś urodziny?- zapytał. Czułam się trochę przytłoczona tymi pytaniami.

-Yyyyyy... wczoraj?- patrzyliśmy sobie w oczy podczas tej rozmowy. Moje serce szalało.

-Czy czułaś kiedyś natrętne bóle głowy i skurcz w lewej... w prawej nodze?

-Jesteś doktorem? -uśmiechną się szerzej- ale przyznam, że tak.

-Kurde.

-Coś się stało?- zapytałam.

-Okazuje się, że umiesz kontrolować ziemią, wodą i muzyką.

-Co?!-wytrzeszczyłam oczy, po czym zaśmiałam się cicho.

-Na to wygląda. Spróbuj. Zaśpiewaj kawałek "Nieprawdy" Ani Dąbrowskiej.

-Okej... "Ostatni raaaz poddaję się, ostatni raaaz szukam cię"- zaczęłam cicho śpiewać.

Woda stojąca koło mnie na stoliku nagle wyleciała ze szklanki i uniosła się tuż nad głową Jamesa Zacka. 

-Przełączę na coś lepszego- powiedziała moja mama, po czym przełączyła "Nieprawdę" na jakąś klasyczną, wolną muzykę do tańca.

-Uważaj!-powiedziałam, dlatego Zack James (nie wiem jak mam go nazywać) odchylił lekko głowę w prawo, a latająca woda spadła na podłogę, a nie na jego głowę. 

Rozmawialiśmy przez chwilę o tym, co zrobiłam z tą wodą (którą ewidentnie ktoś wcześniej pił), po czym moje serce wręcz eksplodowało.

-Mogę?- zapytał podając mi rękę.Prosił mnie do tańca. Zack (to jego imię bardziej mi się podoba) poprosił mnie do tańca. Mnie. MNIE, najbrzydszą i najgłupszą (chociaż z polaka mam 5) dziewczynę na świecie. Stałam chwilę jak słup soli, ale opamiętałam się i odpowiedziałam:

-Jasne.